Waarom sparen ons raakt
Toen ik kind was in de jaren '70 en '80, stond mijn leven ook in het teken van sparen.
Ik spaarde munten, Suske en Wiske-albums, postzegels en eigenlijk alles wat maar een serie had. Het gevoel van een collectie compleet maken was magisch. Ik liep op beurzen, bladerde door mappen, ruilde op school en had dat typische verzamelaarsgevoel: "Nog eentje… dan is mijn boek compleet."
En eerlijk? Dat gevoel ben ik nooit kwijtgeraakt.
Ik zie het nu bij kinderen met Pokémon kaarten.
Bij jongeren met sneakers.
Bij volwassenen met Funko Pops.
En nu dus bij Labubu.
We blijven sparen ook als we volwassen zijn.
Sparen geeft:
-
structuur
-
plezier
-
nostalgie
-
trots
-
een doel
-
verbinding met anderen
Het voelt alsof je iets waardevols opbouwt. Zelfs als die waarde puur emotioneel is en dat is misschien wel de mooiste waarde die er bestaat.
Sparen is emotie.
Sparen is herinnering.
Sparen is nostalgie naar wie we vroeger waren.
Toen ik vroeger die munten verzamelde, voelde ik me even een ontdekkingsreiziger. Later, bij de Suske & Wiske-albums, voelde ik me onderdeel van een groter verhaal. Zelfs bij het sparen van postzegels zat er romantiek in elk klein stukje papier had een reis gemaakt.
En nu kijk ik naar kinderen die Labubu sparen en zie ik dezelfde twinkeling in hun ogen.
Zijn deze Labubu poppetjes puur voor vermaak? Ja.
Worden kinderen (en volwassenen) er rijk van? Nee. Maar dat hoeft ook niet.
We sparen omdat het iets in ons wakker maakt: de jager, de verzamelaar, de dromer.
Of het nu Labubu is, Flippo’s, Panini voetbalstickers, Pokémon of Smurfen het is allemaal een grote cirkel. Hypes komen en gaan. De Smurfen zullen ooit weer terugkomen, Pokémon blijft op en af pieken en over tien jaar verzamelt iedereen misschien weer iets totaal nieuws.
Maar de basis blijft hetzelfde: Verzamelen is een spel zonder einde, en dat maakt het prachtig.
geplaatst in 
